Nu het toch over auto's gaat

Het was niet de eerste keer dat ik voluit in de remmen moest, en het zal spijtig genoeg ook niet de laatste zijn vrees ik.

Door de wegversmalling was de baan net breed genoeg voor één auto, en het verkeersbord F06 langs mijn kant gaf duidelijk aan dat ik voorrang had. Toch dacht de bestuurster de Duitse sportwagen dat zij eerst mocht passeren. Ik was al mooi in het midden gaan rijden, duidelijk aangevend dat ik weldegelijk voorrang had en niet van plan was om die voorrang af te geven. Madame deed echter net hetzelfde en ze leek bovendien nog extra gas te geven ook. Plus nog eens flitsen met de lichten, u kent dat wel.

De eerste keer toen ik zoiets meemaakte was mijn rijbewijs was nog geen dag oud. Het geluid van slippende banden en -echtwaar- brandend rubber is iets dat je niet gauw vergeet. Door het natte wegdek leek het remmen eeuwen te duren en bleven we maar dichter en dichter slippen. Er bleven nog maar enkele meters over tussen mezelf en de tegenligger, een kerel van rond de zestig. Na enkele seconden stil te hebben gestaan is hij dan toch achteruit gereden, maar aan zijn handgebaar te zien had ie duidelijk niet door dat hij in fout was. Eikel.

De dame in de BMW wist blijkbaar evenmin wat te doen bij een waarschuwingsbord F05. Die blik op haar gezicht, die opengaande mond waar ongetwijfeld vuilzakkerij uitkwam. Nog een geluk dat er struikjes in de versmalling stonden in plaats van betonblokken, of haar verzekering had mogen afdokken. Nummer 18 van de cliché-lijst lijkt steeds minder een cliché.
Een reactie plaatsen

Google+ Badge